#100 Η πρώτη επαφή των διδύμων

Βλέποντας αυτό το βίντεο, ανατρίχιασα!

Ίσως επειδή ζωντάνεψαν ξανά μπροστά μου οι εικόνες που έζησα πριν 3 χρόνια. Οι πρώτες είκοσι ημέρες της ζωής των κοριτσιών μου δεν ήταν συνηθισμένες. Δεν έζησα το μοναδικό συναίσθημα της πρώτης επαφής. Δεν έφυγα από το μαιευτήριο παρέα με εκείνες. Δεν τις είχα δίπλα μου τα πρώτα βράδια της ζωής τους.

Αλλά κάτι μέσα μου με έκανε να χαμογελάω. Ήξερα ότι δεν ήταν μόνες τους˙ είχαν η μία την άλλη. Τα πρώτα 24ώρα ήταν στην ίδια θερμοκοιτίδα, δίπλα-δίπλα. Έτσι ακριβώς όπως τα κορίτσια στο βίντεο. Μπορεί εγώ να μην μπορούσα να τις ακουμπήσω αλλά δεν τους έλλειψε η επαφή. Ίσως και για αυτό, σήμερα, η μία ‘κάνει’ στην άλλη τη… μαμά.

Η ψυχολογία της μητέρας, αλλά και του πατέρα, που αφήνει το παιδί του στη μονάδα εντατικής φροντίδας δεν περιγράφεται με λόγια. Εάν το έχεις ζήσει, δεν το ξεχνάς. Ο χρόνος περνάει και η μνήμη ξεθωριάζει αλλά όταν βρεθείς ξανά πίσω στο μαιευτήριο, έτσι για μια απλή επίσκεψη, τα πάντα επανέρχονται. Βλέπεις τους γονείς στο ασανσέρ να κατεβαίνουν όλο λαχτάρα να προλάβουν το επισκεπτήριο. Τρέχουν να δουν, έστω και για 10 λεπτά, τα παιδιά τους και να ρωτήσουν πότε επιτέλους θα τα πάρουν σπίτι. Και το χειρότερο, κανείς πότε δεν τους απαντάει με σαφήνεια. Βλέπετε, δεν θέλουν οι γιατροί να δώσουν ελπίδες, ακόμα και στις πιο απλές περιπτώσεις όπως ήταν η δική μας.

Τα χρόνια περνάνε, και θαύματα γίνονται!

Μερικές φορές απλώς αξίζει να κάνεις μία στάση, να γυρίσεις πίσω στο παρελθόν και να πεις: καλά είμαστε και καλύτερα θα είμαστε (γιατί να είναι το καλό τέλος μόνο για τα παραμύθια…!)

One comment

  1. Δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα: ανατρίχιασες και μετα χαμογέλασες. Αισθάνθηκες απαίσια που άφηνες τα παιδια σου σε άλλα χέρια αλλά ελπίζω να σου έμεινε η εμπειρία οτι προστασία του παιδιου σου είναι να ξέρεις πότε να το αφήνεις και πότε να το κρατάς κοντά σου.

    Δεν θα σε βοηθήσουν συμβουλές από γονείς που σε μεγάλωσαν παρά μόνο για να σου εντοπισουν προβλήματα σε σχέση με το αύριο – οταν τα δίδυμα θα φύγουν από κοντά σου. Οι λύσεις τους ήσαν καλές για τις τότε συνθήκες και τις τότε πεποιθήσεις για το τι είναι σωστό. Από την άλλη η προοπτική του χρόνου που θα σου δώσουν- πότε να ανησυχείς και πότε να αφήνεις τον καιρό να περάσει- έχει διαχρονική αξία και είναι πολύτιμη.

    Θα έλεγα από προσωπική πείρα ότι όταν τα παιδιά σου φτάσουν στην ηλικία των διδύμων της ταινίας θα θυμάσαι τις ανατριχίλες σχεδόν νοσταλγικά. Αν προσπαθήσεις να τις αποφύγεις σήμερα ίσως να μην προστατεύεις τα παιδιά σου σήμερα και αύριο, αλλά τον εαυτό σου.

    Καλές ανατριχίλες, λοιπόν.

    γγα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: