PlayGuest: «Ζήλια, αυτό το σαράκι που ‘τρώει τα παιδιά'», by Karolina

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος, ψυχικά και σωματικά υγιής, που να έχει αδέρφια και να μην έχει βιώσει, τουλάχιστον σε κάποια φάση της ζωής του, το αίσθημα της ζήλιας. Σίγουρα, επίσης, δεν υπάρχει μάνα με περισσότερα από ένα παιδιά που να μην το βιώνει συχνά ή, έστω,  να το βίωσε κάποιες φορές, και να μην έχει νιώσει απόγνωση κι απελπισία σχετκά με το πώς να το διαχειριστεί.

Υπάρχουν στιγμές στην καθημερινότητά μου που, πραγματικά, δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Ό,τι και να πω, ό,τι και να κάνω ή να μην κάνω πάει στο βρόντο. Στο γάμο του καραγκιόζη μιλάω! Είτε απευθύνομαι στα παιδιά μου ή στον κάτασπρο τοίχο πίσω από αυτά ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ.joe_fighting

Μια μέρα, πρόσφατα, ζητάω από το γιο μου με ζωγραφισμένη την απόγνωση σε όλο το σώμα μου, κι όχι μόνον στο πρόσωπό μου, να έρθει στην αγκαλιά μου και να μου εξηγήσει γιατί  ό,τι ακουμπάει η αδερφή του μεμιάς το αρπάζει, χωρίς πραγματικά να το θέλει, αρκεί να μην το έχει ΑΥΤΗ (όπως την αποκαλεί με περισσή «λατρεία»). Γιατί την σπρώχνει, την κλωτσάει, την τραβάει, απλώς και μόνο, επειδή υπάρχει δίπλα του.

–          ΓΙΑΤΙ αγάπη μου γλυκιά, γιατί σπρώχνεις την αδερφή σου και δεν την αφήνεις να παίζει με κανένα παιχνίδι; του λέω.

Με μια αφοπλιστική απάντηση, γεμάτη ειλικρίνεια, μου απαντά:

–          «Να σου πω αλήθεια μαμά;»

–          «Ναι αγάπη μου, πες μου αλήθεια»

–          «Κάτι μέσα μου το λέει….» και με τα δαχτυλάκια του έτριβε το στέρνο του με μεγάλη πίεση.

Η βαθιά, λοιπόν, αλήθεια και πραγματικότητα της ζήλιας είναι ακριβώς αυτό!!! Κάτι μέσα τους το λέει, μία φωνούλα αυτοσυντήρησης που φωνάζει στο τεράστιο «ΕΓΩ» της ηλικίας τους: ΄Η ΕΓΩ ΄Η ΑΥΤΗ! Και οι δύο δεν χωράμε.

Δεν χωράμε στο χώρο του παιχνιδιού, στην καρδιά της μαμάς, των οικείων μας, στο δικό τους, κατάδικό τους, εγωκεντρικό σύμπαν.

Ακόμα ψάχνω τρόπους χειρισμού, όχι της ύπαρξης του αισθήματος –γιατί είναι ανέφικτο και λάθος− αλλά των εκδηλώσεων του.

Η ιδιοκτήτρια του παιδικού σταθμού που πάει ο γιος μου, την οποία σέβομαι για την εμπειρία της και για τον τόσο απλό και φυσικό τρόπο που εξηγεί τέτοιου είδους φαινόμενα και συμπεριφορές, μου είπε μία μέρα:

«Είναι λάθος να πιέζουμε τα παιδιά μας να κάνουν παρέα και να αγαπούν το ένα το άλλο και μεγαλώνοντας να τα  πειθαναγκάζουμε να συνδέουν τις ζωές τους, γιατί, πολύ απλά, είναι δύο διαφορετικές οντότητες που, ναι μεν συμβιώνουν στο ίδιο περιβάλλον, με τις ίδιες σταθερές, όμως δεν είναι υποχρεωτικό να ταιριάζουν. Αυτό που, αναμφισβήτητα, πρέπει οι γονείς να εμφυσήσουν στα παιδιά τους είναι η αναγκαιότητα του σεβασμού του κάθε παιδιού προς τον αδερφό/αδερφή του. Εκεί βάζουν τα όρια οι γονείς στις μη αποδεκτές και επιτρεπτές συμπεριφορές.»

Αυτό, λοιπόν, προσπαθώ να κάνω κι εγώ: δεν λέω ποτέ, σε κανένα παιδί, ότι πρέπει να αγαπάει το άλλο. Λέω, όμως, συνεχώς τη δική μου αλήθεια η οποία δεν είναι άλλη από το ότι τα αγαπώ απέραντα, από τη γή στον ουρανό, 150.000 φορές μπρος-πίσω, πίσω-μπρος, αριστερά-δεξιά, και τα δύο. Και ότι το κάθε ένα έχει ξεχωριστό μέρος της καρδιάς μου κι αυτό δεν αλλάζει. Ούτε μπορεί να πάρει το ένα το κομμάτι του άλλου, ούτε τώρα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ!

Αν, πάντως, η δική μου αγάπη και λατρεία κατορθώσει να τους εμπνεύσει την μεταξύ τους αγάπη, αυτό θα ήταν, πραγματικά, υπέροχο κι ανέλπιστο. Δεν θα την εκβιάζω, όμως, βάζοντας λέξεις στο στόμα τους που, για να ικανοποιηθώ ότι είμαι μία τέλεια μάνα σε μία τέλεια, αγαπημένη οικογένεια, απλώς θα παπαγαλίσουν, λίγο για να με ξεφορτωθούν, λίγο γιατί θέλουν να είναι αρεστοί και λίγο για να μην στεναχωρηθώ. Η αγάπη δεν κληρονομείται, η αγάπη εμπνέεται, βιώνεται και αναπτύσσεται με τον καιρό.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας μεταφέρω τα λόγια ενός παππού, μία ανοιξιάτικη μέρα στο πάρκο. Μου πιάνει την κουβέντα και με την κατασταλαγμένη, και συνειδητή ηρεμία της ηλικίας του, μου λέει:

“Παιδί μου, είναι φυσιολογικό να ζηλεύουν τα αδέρφια. Φαντάσου μία μέρα να έρθει ο σύζυγός σου και να σου πει: Αγάπη μου γλυκιά, να σου συστήσω τη Μαρία. Από σήμερα θα μένουμε όλοι μαζί, θα μοιραζόμαστε το τραπέζι, το κρεβάτι και θα σας αγαπώ και τις δύο το ίδιο. Πώς θα ένιωθες; με ρώτησε. Δεν πήρε καμία απάντηση αφού τον κοιτούσα αποσβολωμένη και τότε μου είπε: …έτσι ακριβώς νιώθουν και τα παιδιά!!!”

I rest my case.-

Karolina

2 comments

  1. kostantinos

    Η παραπανω προσεγγιση του θεματος «ζηλια μεταξυ των παιδιων» ειναι απο τις πιο ευστοχες που εχω διαβασει μεχρι τωρα.Η αληθεια ειναι βεβαια οτι σε καποια σημεια της αναγνωσης ξαφνιαστηκα επειδη αυτο που εγραφε ειτε το ειχα σκεφτει καποια στιγμη ειτε το ειχα συζητησει με αλλους σαυτον τον καθημερινο αγωνα που κανουμε ολοι οι γονεις να κατανοησουμε αυτα τα μικρα πλασματακια.
    Τα συγχαρητηρια μου στην αρθρογραφο. Συνεχιστε την καλη προσπαθεια

  2. Kyriaki

    Ζήλια!!!!! Μεγάλο και σημαντικό κομμάτι στις ζωές όλων αλλά κυρίως των διδύμων! Ένα που έμαθα τα τελευταία σχεδόν 5 χρόνια που μεγαλώνω τα δίδυμα αγοράκια μου και μέσα από συνεχείς εποικοδομητικές συζητήσεις με μια κουμπάρα μου παιδοψυχολόγο, τα παιδιά σίγουρα θα ζηλέψουν κάποια στιγμή, θα τσακωθούν αλλά εμείς δεν είναι συνετό να είμαστε οι διαιτητές. Καλό είναι να ξεσπάσουν τα συναισθήματα αυτά μεταξύ τους όσο είναι μικρά, να τα προτρέπουμε όποτε συμβαίνει κάτι να λύνουν μεταξύ τους τα θέματά τους (όσο μικρά κι αν φαίνονται στα μάτια μας) έτσι ώστε να μπορέσουν να βρουν όσο γίνεται ποιό γρήγορα χρονικά την ισορροπία τους και τον αρμονικό τρόπο επικοινωνίας.
    Η αλήθεια είναι ότι σε καταλαβαίνω απόλυτα και δεν πίστευα ότι θα έρθουν μέρες όπου τα παιδιά μου θα παίζουν με γέλια και χαρές και ακόμη κι αν τσακωθούν, μέσα στο 1 με 2 λεπτά θα το έχουν λύσει. Αυτό μόνο όμως από την στιγμή που σταμάτησα να επεμβαίνω νομίζοντας ότι η μάνα έχει ως ρόλο να λέει στα παιδιά «μα είσαστε αδερφάκια!!!!» λες και δεν το ήξεραν 🙂 Ερχόμενος και ο τρίτος μου γιος, η ομάδα των διδύμων συσπειρώθηκε ακόμη πιο πολύ και τώρα αφήνω τον μικρό να βρει την θέση του μόνος του ανάμεσά τους.
    Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και εμείς από την πλευρά μας πρέπει να προσέχουμε ιδιαίτερα, να σεβόμαστε τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού (κυρίως στα δίδυμα), να προσπαθούμε να έχουμε ιδιαίτερες στιγμές με το καθένα ξεχωριστά και να μην κάνουμε ΠΟΤΕ συγκρίσεις. Ακόμη και με το τρίτο δεν είπα ποτέ «αφήστε τον μωρέ γιατί είναι μικρούλης» γιατί πιστέψτε με θα ήταν σαν να του υπέγραφα συμβόλαιο καταδίκης χαχαχαχαχα. Η πολύ πολύ πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ αγκαλιά, το όπλο του φιλιού 🙂 και παραμυθάκια που φτιάχνω για να δίνω τα μηνύματα που θέλω κατά καιρούς με βοηθούν πάντα στους σκοπούς μου.
    Ας δώσουμε τα ινία στα παιδιά μας να κατακτήσουν ο σεβασμός ο ένας του άλλου και την ισορροπία τους γιατί κατά τους ψυχολόγους αν δεν ξεσπάσουν μικρά θα το κουβαλάνε για μια ζωή αυτό μετά. Η πορεία της ζωής θα δείξει… 🙂

    Μέχρι τότε Καλό Κουράγιο, γιατί η σιωπή μας (των γονέων) είναι χρυσός αλλά δύσκολο να επιτευχθεί όταν τσακώνονται!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: