#98 Μια ζωή την έχουμε

Μεγαλώνουν, ο καιρός περνάει κι όλοι μεγαλώνουν!
(Όλοι εκτός από εμάς…)

Πριν λίγες μέρες, βρέθηκα σε μια αίθουσα γεμάτη ανθρώπους που τους ξέρω από παιδί. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 70 χρονών. Είχαμε όλοι μαζευτεί για να γιορτάσουμε τα 80 γενέθλια του αγαπημένου μου θείου. Ξαδέλφια, φίλοι, θείοι ήταν όλοι μαζεμένοι όπως παλιά αλλά κάτι είχε αλλάξει. Ήταν όλοι διαφορετικοί. Τα χρόνια είχαν αφήσει τα ίχνη τους για να με βάλουν σε σκέψη. Άνθρωποι με 8 δεκαετίες στην πλάτη τους. Άνθρωποι που τα έχουν ζήσει όλα… γάμους, γεννήσεις, θανάτους, πολέμους, επιτυχίες.

Τα συναισθήματα μου έγιναν πιο έντονα με τα λόγια του ξαδέλφου μου. Μίλησε για τον πατέρα του με τον πιο γλυκό τρόπο. Αναγνώρισε την προσπάθεια του να τον μεγαλώσει μόνος του, χωρίς την παρουσία της μητέρας του. Αναφέρθηκε στις θυσίες που κατέβαλε να του προσφέρει τα πάντα, χωρίς όμως να τον κακομάθει. Αφηγήθηκε ιστορίες που τον έχουν στιγματίσει για μια ζωή, τον έχουν βοηθήσει να κάνει τη δική του οικογένεια.

Ο λόγος του με συγκίνησε.

_φωτογραφία.JPG_-4 (2)

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από την αναγνώριση των προσπαθειών ενός παιδιού απέναντι στους γονείς του. Είναι η άγραφη ανταμοιβή που θέλουμε να λάβουμε από τα παιδιά μας και η μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη που μπορούμε να δείξουμε στους δικούς μας. Η αλήθεια είναι ότι άρχισα να καταλαβαίνω τους γονείς μου μέσα από τα δικά μου παιδιά. Ένιωσα την προσπάθεια τους να με ετοιμάσουν για τη ζωή, να μου δώσουν τα κατάλληλα εφόδια, να με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Μου πρόσφεραν πολύτιμα δώρα μέσα από τις πράξεις τους αλλά και μαθήματα μέσα από τα λάθη τους.

Σας ευχαριστώ!

Ακολούθησε ένα βίντεο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Δεκαετίες πέρασαν από μπροστά μας. Βλέπαμε την πορεία του ανθρώπου, τους κύκλους που κάνει η ζωή. Πότε είσαι μωρό και πότε γίνεσαι παππούς…Πότε έχεις κοντά σου αγαπημένα πρόσωπα και πότε βρίσκεσαι μόνος σου.

‘Η ζωή περνάει και χάνεται’, λέει το γνωστό τραγούδι και εμείς δεν του δίνουμε την πρέπουσα προσοχή. Φτάνει μια μέρα που αναρωτιέσαι τι έγινε, πότε πέρασαν τα χρόνια, πότε μεγαλώσαμε. Και εάν με ρωτήσετε, εγώ νιώθω ακόμα 20 χρονών. Ανώριμο ε;; Δεν ξέρω. Το μόνο πράγμα που μου  θυμίζει το πέρσαμα του χρόνου, είναι τα ίδια τα παιδιά μου. Μεγαλώνουν εκείνα, μεγαλώνω και εγώ μαζί τους.

Οι στιγμές θα χαθούν στο παρελθόν χωρίς να το καταλάβουμε. Αυτό, μόλις, μου θύμισε τη συμβουλή του πατέρα μου. ‘Φωτογράφισε τις πολύτιμες στιγμές’. Και αναφερόταν στην φωτογραφική μνήμη και όχι στην φωτογραφική μηχανή. Την στιγμή που ζεις κάτι μοναδικό, κλείσε τα μάτια και κατέγραψε το για μια ζωή. Καμία φωτογραφία δεν μπορεί να μεταφέρει τα συναισθήματα όπως η μνήμη. 

Ο χρόνος θα κυλήσει, θέλοντας και μη. Ας τον ζήσουμε όσο καλύτερα γίνεται, έτσι όπως τον ζει και ο θείος μου…χωρίς γκρίνιες, χωρίς υπερβολές, χωρίς εγωισμούς.   

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: