#96 Ένα κονσέρτο αναμνήσεων και… ονείρων!

Την περασμένη Πέμπτη βρέθηκα στο Μέγαρο Μουσικής για να απολαύσω τον Ludovico Einaudi. Για όσους δεν τον γνωρίζουν αρκεί να σας πω ότι είναι ο άνθρωπος πίσω από τα σάουντρακ γνωστών ταινιών, όπως Doctor Zhivagο και Intouchables (ίσως από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει!!).

‘Ο Ludovico είναι προικισμένος με μια μοναδική αίσθηση μελωδίας και ρυθμού και έχει την ικανότητα να δημιουργεί υπέροχα συναισθήματα στον ακροατή σε όλη τη διάρκεια της ακρόασης.’

Τέλεια βραδιά για dating με τον άντρα μου, σκέφτηκα. Πιστέψτε με… προγραμματίζουμε ραντεβού για να περνάμε χρόνο οι δυο μας. Αυτές οι δυο-τρεις ώρες, μόνον για εμάς, είναι πολύτιμες. Τα παιδιά σε καλά χέρια και εμείς ήρεμοι. Οι ρυθμοί της καθημερινότητας και των υποχρεώσεων εύκολα μπορούν να μας αποξενώσουν. Και αν συμβεί κάτι τέτοιο, η επιστροφή δύσκολη είναι.

Έκλεισαν τα φώτα και τα μαγικά χέρια άρχισαν να ζωγραφίζουν μουσικές νότες. Μια ομάδα μουσικών, τέλεια συγχρονισμένοι, χάρισαν απρόσμενες μελωδίες. Ανατρίχιασα. Άρχισα να ταξιδεύω. Αναμνήσεις τελευταίων ετών άρχισαν να παίρνουν μορφή μπροστά μου. Η καρέκλα δεν με χωρούσε. Ήθελα να βρεθώ ξανά σε εκείνη την αιώρα που ήμουν στο μήνα του μέλιτος. Δραπέτευσα σε εκείνες τις ξένοιαστες εποχές που οι υποχρεώσεις ήταν ελεγχόμενες και τα άγχη παιδαριώδη.

Ξαφνικά το χειροκρότημα με αποσυντόνισε. Μια αίθουσα γεμάτη κόσμο. ‘Πού να ταξιδεύουν όλοι αυτοί;’, σκέφτηκα. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του βιώματα. Εμπειρίες που τον έχουν στιγματίσει και τον έχουν κάνει να διαφέρει. Αναμνήσεις που ο δικός του μικρό-κόσμος έχει δημιουργήσει.

Εμείς, οι γονείς, έχουμε τη δική μας ιστορία. Αλλά πόσο η δική μας επηρεάζει εκείνη των παιδιών μας; Κάθε γονέας φροντίζει να εξασφαλίσει θετικά βιώματα στα παιδιά του… αλλά ποιο είναι το σημείο που οι γονείς πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω και να γίνονται παρατηρητές;

Η μουσική συνέχισε. Ο Ludovico τώρα έπαιζε solo. Η ομάδα είχε αποχωρήσει και τον είχε αφήσει μόνο του. Κάπως έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς, σκέφτηκα. Να επιτρέπουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά μας να αναπτύσουν την ανεξαρτησία τους και να εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους.

Βέβαια η κορύφωση ήρθε όταν οι μουσικοί άρχισαν να παίζουν και πάλι όλοι μαζί. Κάθε ένας συγκεντρωμένος στο μουσικό όργανο που αγαπούσε. Η δύναμη της ομάδας δεν συγκρίνεται. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να μένουν μόνοι τους. Είναι μέροι της κοινωνίας. Εμείς, και πάλι, πρέπει να τα βοηθήσουμε να ενταχθούν στην ομάδα, χωρίς να ξεχνάνε την ατομικότητα τους.

Ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί και αυτό φαινόταν στο χειροκρότημα.

Πέρασα υπέροχα.

Είμαι έτοιμη να επανέλθω στην πραγματικότητα… γεμάτη με τις αναμνήσεις μου αλλά και τα όνειρα μου!

2 comments

  1. Υπέροχη η παρομοίωση σου… Αφήνω χώρο για δημιουργία… και βοηθώ για την επανένταξη, είμαι εκεί – αν χρειαστεί……!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: