#94 Η πρώτη εκδρομή…χωρίς τη μαμά!

Χαθήκαμε! Για την ακρίβεια, εγώ χάθηκα… κάπου μεταξύ των καλοκαιρινών διακοπών, των υποχρεώσεων του Σεπτέμβρη και των πρώτων κρύων του Οκτώβρη. Ο καιρός περνούσε και το laptop παρέμενε κλειστό με την σκόνη να ξεπερνάει το ένα εκατοστό. Μετά από τόσο καιρό δεν μου ήταν εύκολο να ξεκινήσω και πάλι να γράφω. Φαίνεται, έπρεπε να βρω την κατάλληλη στιγμή, να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθήκες και να θυμηθώ τον λόγο που ξεκίνησα να blog-άρω.

Ε λοιπόν, η αφορμή δόθηκε μετά τις πρώτες συναντήσεις της ομάδας για τη διοργάνωση ‘Ψηφιακές Γειτονιές’. Στη συνέχεια, κάθισα και διάβασα όλα τα post που είχαν γραφτεί πριν κάποιους μήνες για την εκδήλωση και ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο μου. Κατάλαβα!

Η επαφή με τον κόσμο, η έκφραση συναισθημάτων σε ένα ‘χαρτί’, η καταγραφή των στιγμών αποτελούν μέρος της ζωής μου. Τα παιδιά μεγαλώνουν, ο καιρός περνάει και ο εγκέφαλος συγκρατεί περιορισμένο αριθμό εμπειριών. Ότι γράφεται και μοιράζεται, μένει!

Πέρασαν σχεδόν 3 μήνες που δεν έγραψα και οι μικρές έχουν γίνει ολόκληρες κοπέλες!

Λοιπόν, για να δούμε από που να ξεκινήσω…

Σήμερα, πήγαν την πρώτη τους εκδρομή με το ‘σχολείο’!

Όλα ξεκίνησαν πριν μια εβδομάδα όταν έλαβα ένα email που μιλούσε για τη σημερινή εκδρομή στο ζωολογικό κήπο. Ενώ το διάβαζα, ασυνείδητα σκέφτηκα ‘Δεν αφορά εμάς… είναι πολύ μικρές!’ Όμως δεν το έσβησα, το ξανά-διάβασα.

‘Μήπως δεν είναι και τόσο μικρές;’ ‘Μήπως πρέπει να ξεπεράσω τις δικές μου ανασφάλειες;’ ‘Μα, πώς θα τα καταφέρουν χωρίς εμένα!;’, ‘Για να το προτείνουν, κάτι θα ξέρουν!’ Και οι απορίες συνεχίστηκαν…

Μοιράστηκα τους προβληματισμούς μου με τον άντρα μου, ο οποίος μου έδωσε το πράσινο φως.

Την επόμενη ημέρα, μίλησα με τη δασκάλα τους η οποία το θεωρούσε δεδομένο ότι οι μικρές θα συμμετείχαν στην εκδρομή. ‘Όχι δεν είναι μικρές, θα είναι και άλλα παιδιά της ηλικίας τους!’, μου είπε.

Και με την παρακίνηση μιας μαμαδο-φίλης, πρόσθεσα τα ονόματά τους στη λίστα.

Δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ότι τα παιδιά σου μεγαλώνουν, ότι είναι έτοιμα να ζήσουν νέες εμπειρίες και χωρίς εσένα. Όλοι οι άλλοι το βλέπουν αλλά οι φόβοι σου δεν σε αφήνουν.  

Σήμερα, όλη η οικογένεια ήταν στο πόδι από τις 7 το πρωί (σπάνιο φαινόμενο για το δικό μας σπίτι!). Είχαμε διαλέξει τα ρούχα μας από την προηγούμενη μέρα ώστε να αποφύγουμε τους πρωινούς καυγάδες. Γεμίσαμε τις τσάντες μας με χυμούς και σάντουιτς και μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

Το στομάχι μου χάλια από την αγωνία. Δεν ήξερα τι να τους πω, δεν ήξερα πώς θα αντιδράσουν. Η στιγμή του αποχωρισμού ποτέ δεν είναι ωραία. Μπήκαν στο σχολείο και έτρεξαν στη δασκάλα. Καλό σημάδι σκέφτηκα. Η ίδια μου έκανε νόημα ότι όλα είναι υπό έλεγχο, οπότε έφυγα στα κλεφτά (δεν μου αρέσει να το κάνω, αλλά μερικές φορές δεν έχω και άλλη λύση!). Δεν πρόλαβα να κάνω τα πρώτα χιλιόμετρα και ο μπαμπάς πήρε να μάθει όλο αγωνία. Θυμήθηκα τα λόγια του χθες το βράδυ ‘Μέσα στα άγχη μου, τώρα έχω κι άλλο ένα!’

Τα νέα επεισόδια της Μαδαγασκάρης επρόκειτο να διαδραματιστούν σήμερα στο ζωολογικό κήπο. Μήπως να φορούσα καπαρντίνα και γυαλιά και να πήγαινα για παρακολούθηση;;

Λοιπόν, πάω να τις πάρω…. σε λίγο η συνέχεια!

ΥΣ Οι μικρές πριγκίπισες επέστρεψαν εξεντλημένες με ένα τεράστιο χαμόγελο! Στο δρόμο μου μίλησαν για το λιοντάρι με το μεγάλο στόμα, το λεωφορείο που ήταν μεγάλο και άλλα πολλά 🙂

2 comments

  1. Rania

    Welcome back! Λοιπόν θέλω να μοιραστώ την εμπειρία μου για την πρώτη εκδρομή του γιού μου πέρυσι. Θα την πω την αμαρτία μου! Δεν τον άφησα να πάει! Του εξήγησα ότι φοβάμαι, ότι μπορεί να είμαι υπερβολική, αλλά θεωρώ ότι είναι επικίνδυνο και ότι δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στη δασκάλα του! Παιδαγωγικό ε? Το παιδί στεναχωρήθηκε, διαμαρτυρήθηκε, όχι έντονα ομολογουμένως και εγώ του υποσχέθηκα ότι στην επόμενη εκδρομή θα πάει οπωσδήποτε. Και ήρθε η επόμενη εκδρομή πριν από λίγες μέρες. Μου έφερε το χαρτί να το υπογράψω και να δώσω τα χρήματα θεωρώντας δεδομένο ότι θα πάει. Φυσικά συμφώνησα αμέσως και του είπα μόνο να προσέχει. Δεν έπαθα μετάλλαξη! Απλά η ιδέα ότι το παιδί μεγαλώνει ωρίμασε μέσα μου. Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό για μένα. Η δασκάλα που έχει φέτος στην πρώτη δημοτικού με ενέπνευσε από την πρώτη στιγμή που την είδα. Το ξέρω ότι δεν το χειρίστηκα καλά την προηγούμενη φορά αλλά πιστέψτε με, η δασκάλα η περσινή ήταν γυαλί, μαλλί και παντελόνι Lee. Υπάρχει και το ένστικτο της μάνας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: