#78 Η ζωή με ένα παιδί… κάνει κύκλους!

Το ταξίδι της μητρότητας ξεκίνησε από το μηδέν. Δεν είχα ιδέα τι με περίμενε. Είχα ακούσει ιστορίες, είχα διαβάσει βιβλία αλλά μου φαίνονταν όλα ξένα. Βρέθηκα ξαφνικά με δυο.  Το άγχος μεγάλο. Τότε θέλησα να συμβουλευτώ μια μαία. Καλά είναι τα μητρικά ένστικτα, σκέφτηκα, αλλά δεν σου λύνουν πολλές απορίες. Άλλωστε μητέρα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι!

Είχα ακούσει καταπληκτικά σχόλια από μια φίλη και είπα να τη γνωρίσω.

Σήμερα, μπορώ να παραδεχτώ ότι ήταν η καλύτερη επένδυση. Με βοήθησε να βάλω τις μικρές σε πρόγραμμα, με έμαθε να αποκωδικοποιώ τις ανάγκες τους αλλά, πάνω από όλα, μου έδειξε πως να έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Κι όλα αυτά γιατί η φιλοσοφία της ταίριαξε με τη δική μου.

Αυτό, όμως, που δεν μου είπε είναι ότι:

Η ζωή με ένα παιδί κάνει κύκλους!

Είναι 3 τα ξημερώματα και είμαι σκυμμένη πάνω από την κούνια της μικρής Α. Ξύπνησε τρομαγμένη. Προσπαθώ να την ηρεμήσω. Εδώ κι ένα χρόνο δεν είχε ξυπνήσει. Κάτι θα είδε και τρόμαξε, σκέφτηκα και καθυσήχασα. Όμως, έγινε και την επόμενη μέρα. Είναι δυνατόν κάθε βράδυ να βλέπει εφιάλτες;

via wajahbocah.com

Εκεί που νομίζεις πως έχεις ξεπεράσει μια φάση, ξαφνικά βρίσκεσαι και πάλι στο μηδέν. Τους δείχνεις το δρόμο προς τη ζωή, τους μαθαίνεις πως να επιβιώνουν αλλά εκείνα έχουν το δικό τους ρυθμό. Είναι σαν ένα καρδιογράφημα… Υπάρχουν οι καλές μέρες αλλά δεν λείπουν και οι κακές.

Αυτό το καρδιογράφημα δεν πάει πάνω-κάτω αλλά κάνει κύκλους.

Eνώ εξελίσσονται, υπάρχουν φάσεις που σε γυρίζουν πίσω σε παλιές συνήθειες και άλλες που σε ταξιδεύουν σε άγνωστες σκηνές. Το ζήσαμε με το μπάνιο, με την πιπίλα, με τον ύπνο.

Χωρίς καμμία προειδοποίηση το παιδί αλλάζει.

Οι μικρές λάτρευαν το μπάνιο αλλά ξαφνικά, χωρίς προφανή λόγο,  το μίσησαν. Αυτό κράτησε μέρες, εβδομάδες. Είχα διαβάσει κάπου ότι ένα παιδί φοβόταν το μπάνιο γιατί θεωρούσε πως κάτω από το σιφόνι ζούσαν τέρατα. Τι να πω! Εννοείτε ότι δεν σταμάτησα να τις κάνω μπάνιο. Ώσπου η Λαίδη Ε, εντελώς απρόσμενα, πήρε μόνη της το τηλέφωνο του μπάνιου και άρχισε να παίζει. Αυτό ήταν. Τώρα, δεν θέλει να βγει!

Αλήθεια σας λέω, δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω τι σενάρια κάνει το μυαλουδάκι τους, δεν ξέρω τι φοβίες δημιουργούνται ξαφνικά. Πραγματικά, άβυσσος! Βλέπετε, σε αυτήν την ηλικία που η ομιλία δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως, η επικοινωνία δεν είναι εύκολη, το παιδί δεν μπορεί να σου πει τι συμβαίνει. Βέβαια, θεωρώ πως και σε μεταγενέστερη  φάση, μπορεί να προσπαθήσει να εκφράσει το φόβο του αλλά αυτό που βιώνει να μην ανταποκρίνεται  στην δική μας πραγματικότητα κι έτσι να μην συναισθανθούμε τι περνάει…

Τότε πρέπει εμείς να οπλιστούμε με υπομονή και επιμονή.

Να συνεχίσουμε να τα παρατηρούμε, να τα ψυχολογούμε, να τα ακούμε. Να είμαστε δίπλα τους. Να μην τα αφήσουμε μόνα τους σε δρόμους τρόμου. Να μην τα αφήσουμε να μεγαλοποιήσουν τους φόβους τους.

Θα περάσουν τα χρόνια και θα τους τα εξιστορούμε όλο γέλια.

Όπως κάνουν σήμερα οι δικοί μας γονείς.

4 comments

  1. Αθηνα

    Θυμασαι που το ειχαμε συζητησει αυτο το θεμα το καλοκαιρι?

  2. Εχεις τόσοσ δίκιο.Την στιγμή που το ζεις φαίνεται δύσκολο μα η απόσταση του χρόνου του δίνει την πραγματική του διάσταση! Καλά μαγικά ταξίδια λοιπόν…κι υπομονη σε όλους.»Φάση περνάει το παιδί» , έτσι δεν λένε οι γιαγιάδες; Καλημέρες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: